มีหลายเรื่องที่เรายังไม่ลืม..
เก็บมันไว้เสมอในความทรงจำ พอผ่านพบเรื่องราวอะไรที่ย้ำเตือนความทรงจำนั้นก็จะกลับมาอีกเรื่องหลายๆคนคงเป็นอย่างนั้นไม่มากก็น้อย (พูดเหมือนคำนำที่ชอบเขียนในรายงานส่งครูมัธยม)
 
สำหรับฉันมีหลายเรื่อง
เวลาฉันจำฉันไม่ได้จำได้ดีแค่คำพูดอย่างเดียวเท่านั้นยังจำแม้กระทั่งบรรยายกาศ สถานที่ สีหน้า…. แล้วแต่เรื่องไป
มีเรื่องนึงที่จำมาตั้งแต่ประถม..
 
อาตี้ดดูลายมือให้หลานๆ ทายของฉันว่าตอนอายุ 20 ฉันจะสนุกมาก….จะเจอเนื้อคู่ด้วย ดังนั้นฉันก็เฝ้ารอมันมานานจนอายุ 20 ..ก็ไม่แน่ใจว่าเจอรึเปล่า..
ตอนนี้อายุ 30 ปีล่ะ ก็ยังจำเรื่องนี้เป็นประเพณีนิยมที่ปฏิบัติต่อกันมา..
 
เรื่องที่บอกไปก็พอมีเหตุผลพอให้จดจำว่าจำทำไม..แต่มีบางเรื่องที่ไม่รู้จะจำทำไมเพราะมันเป็นเรื่องเล็กจัด
เป็นต้นว่า..
 
ณ ที่ทำงานของฉัน ฉันเพิ่งล้างจานเสร็จ แล้วมีเพื่อนคนหนึ่งมาล้างต่อ..แล้วมันเห็นว่ามีน้ำยาล้างจานเหลืออยู่ในฟองน้ำที่ฉันล้าง..
ก็เลยบอกฉันว่า..แกๆ เวลาแกล้างก็ต้องบีบเอาน้ำล้างออกด้วย…และต่ออีกหลายอย่าง..ทำให้ฉันไม่ได้อธิบายว่า..เออกูรู้..แต่มันก็มีบ้างบางทีที่มันเหลือ…
ฉันก็เลยคิดว่ามันคิดว่าฉันไม่รู้จริงๆ ก่อนที่มันจะบอก..
ทุกครั้งเวลาเจอฟองน้ำที่มีน้ำยาล้างจานเหลือเยอะๆ ทีไร..
อยากกลับไปบอกมันเหลือเกินว่า..ฉันรู้นะ..แต่ฉันไม่มีโอกาสพูดแทรกแก
 
ใช่นั่นอาจเป็นสาเหตุหลัก..จำเพราะยังไม่ได้อธิบาย..ไม่ได้ปรับความเข้าใจกัน..เพราะมันเป็นเรื่องเล็กๆ
 
……
 
เหอะๆๆ ขำขำ
 
 
ปล. ที่ใช้สรรพนาม “มัน” ไม่ได้เรียกเพราะไม่ชอบแต่เรียกเพราะสนิทกัน