นิทานแสนรักจากนักเขียนเอก”ตุ๊กแกกั๊บแจกลาย”
สำนักพิมพ์: แฮปปี้คิดส์

โดย: คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์

และใคร ๆ ก็เห็นว่า ตาของตุ๊กแกกั๊บสุกใสเป็นประกายด้วยความสุขที่สว่างวาบในใจมัน
เดี๋ยวนี้ตุ๊กแกกั๊บไม่เสียใจง่ายเหมือนแต่ก่อน มันรู้แล้วว่า
 
ความสุขอยู่ในใจของมันเอง ไม่ใช่อยู่ที่ลายหรือคำชม
 
“เมื่อคืนเอ้โทรมาเล่าเรื่องดีสิงห์ให้ฟังบอกว่าเจ้าอ้วนเล่นจนนอนหลับไปแล้ว
นอนคว่ำหน้า ทำปากหว๋อ (อิอิ)
บอกว่าเจ้าอ้วนกลัวผีหลอก เพราะน้าอี้ดของมันชอบมาโกหกมันอยู่เรื่อยว่าถ้าไม่นอนผีจะมาหา
 
แต่แม่เอ้บอกว่าเจ้าอ้วนมีสิ่งที่มันชอบมากเลยนะตอนนี้
 
พอเจ้านั่นมาจากบ้าน Pink (เด็กข้างบ้าน)
ดีสิงห์ก็จะบอกว่ามันมาบ้านสิงห์แล้ว มันมาหาสิงห์แล้ว … สิงห์รักมัน…. มันน่ารัก
มันที่ว่านี่คือ กิ้งกือ
 
พี่ดีสิงห์แกปลื้มกิ้งกือสุดๆ
สัตว์ที่แกปลื้มแต่ละอย่างนี่นะน่ารักทั้งนั้น
ตุ๊กแกงี้ (ปลื้มแต่ก็กลัวตัวจริงมัน)
กิ้งกืองี้ (อันนี้ก็กลัวเหมือนกันแหละน้าอิ๋วว่า …กลับบ้านครั้งที่แล้วมันเดินมา..น้าอิ๋วเตะไปหาดีสิงห์ยังสยองเลย)
 
พี่ดีสิงห์ไม่ได้อยู่ดีๆ ก็รักกิ้งกือ ตุ๊กแก นะ ..มันมีที่มา
ที่มาก็อยู่ที่นิทานที่ดีสิงห์อ่านเรื่อง ตุ๊กแกกั๊บแจกลาย
 
แม่เอ้เล่าเรื่องให้ฟังพอสังเขปว่า
ตุ๊กแกตัวนึงภูมิใจในลายอันสวยงามของตัวเองมาก
อยู่มาวันนึงมันไปเจอกับตุ๊กแกเด็กที่ไม่มีลาย
มันก็แจกลายให้
 
และอยู่มาวันนึงมันก็ไปเจอกับกิ้งกือที่เป็นแผล กิ้งกือตัวนั้นร้องไห้อยู่
มันสงสารก็เลยแจกลายให้กิ้งกือด้วย
โดยที่ไม่ได้ห่วงว่าลายที่ตัวเองรักจะลดน้อยลงไป
 
เพราะความสุขอยู่ในใจของมันเอง ไม่ใช่อยู่ที่ลายหรือคำชม
 
(ฉันยังไม่ได้อ่านเรื่องในหนังสือเลย เดี๋ยวจะไปอ่าน… ที่เขียนนี่คือเขียนตามที่เอ้เล่าให้ฟัง
อาจจะไม่ครบถ้วน และไม่ถูกต้องทีเดียว แต่คิดว่าก็พอได้นะ)
 
ปล. รีบมาเล่าให้ฟังจะได้มีความสุขเหมือนกันไง