เมื่อหลายปีมาแล้วเพื่อนที่คุยถูกคอคนนึง
บอกกับฉันว่า
 
"ฉันยังจำที่แกเคยบอกว่าให้ คิดถึงความตายวันละหนึ่งครั้ง"
 
มันบอกว่ามันชอบ
ฉันลืมไปแล้วว่าฉันได้พูดประโยคนี้ออกไปตอนไหน มีเรื่องอะไรที่ทำให้ฉันพูดออกไป
แต่เท่าที่ฉันรู้จักตัวเอง
ฉันคิดอย่างนั้นเสมอ
โดยเฉพาะเวลาที่อยู่กับตัวเองมากๆ
 
หรือ
 
อย่างเวลาเดินทาง
เวลาอยู่ในห้องคนเดียว
 
ไปเที่ยวกันครั้งที่ผ่านมา..เพื่อนคนเดิมนี้ก็พูดเรื่องนี้อีกครั้ง
มันยังยืนยันว่ามันชอบ
และยังบอกอีกด้วยว่ามีในหนังสือเรื่องเข็มทิศชีวิตด้วย
 
ทำไมเราควร "คิดถึงความตายวันละหนึ่งครั้ง"
เพราะเราจะได้เต็มที่กับนาทีที่มีอยู่ตอนนี้
คนที่อยู่ตรงหน้าเรา …ข้างๆเรา
 
และยังได้รำพึงเบาๆว่าสังขารไม่เที่ยงหนอ อย่ายึดติดให้มากนักเลย
 
พูดมาถงจุดนี้พอจะนึกออกรางๆแล้วว่าฉันเริ่มนำเอาความคิดนี้มาจากไหน
เมื่อครั้งเรียนวิชาพุทธศาสนาในห้องพระ ตอน ม.ปลายนั่นเอง
มีบทสวดบทนึง
ว่าด้วยเรื่องการผุเปลื่อยของสังขารหลังจากร่างกายของเราตายลงไป
 
ระหว่างที่ปากพูดอาจารย์บอกให้คิดภาพตามไปด้วย
 
นี่เองที่มาที่ไป The begining of The end
สาธุ…