สิ่งที่ฉันพิจารณาแล้ว
คิดว่า
"เอ๊ะ…เรานี่มันยังไงกัน"
 
ก็คือ
 
การที่ฉันปล่อยชีวิตมากเกินไป
 
ฉัน
มีหลายสิ่งที่ชอบ
คิดว่าทำอย่างนี่คงมีความสุข..สนุก
 
แต่ก็ปล่อยให้มันเป็นแค่ความชอบอย่างนั้น
ไม่ได้จัดการอะไรกับมันเลย
มันก็เลยห่างไกลจากฉันออกไป
 
อย่างเช่น…
 
ฉันชอบวาดรูป ครั้งนึงฉันเคยวาดรูปได้ที่สองระดับจังหวัดในงานวันเด็ก…
ปัจจุบันเป็นแค่ความทรงจำ ที่ไม่ได้สานต่อ
มาจำได้อีกทีก็ตอนกลับไปอ่าน สมุด Friend Ship ที่เพื่อน ม.ต้น หลายๆ คน เขียนอธิบายถึงฉันว่าเป็นคนวาดรูปเก่ง
 
ฉันชอบถ่ายภาพ ..แต่ก็ไม่เคยเรียนรู้ศึกษามันเพิ่มเติมเลย
 
ฉันชอบดูคนเล่นดนตรี และอยากเล่นเป็นกะเค้าสักอย่างมั่ง..ทุกวันนี้ก็ไม่ได้สักอย่าง
 
หรือแม้กระทั่งแต่เรื่องงาน
ฉันทำงานที่ตัวเองทำได้
แต่ก็ไม่ได้ชอบอะไรนัก
 
ต่อไป..
ฉัน
จะสู้เพื่อความชอบของตัวเองบ้าง
 
ทำ
 
ในสิ่งที่ตัวเองมีความสุข
แม้ว่าจะยากเย็นสักแค่ไหน
 
สู้โว้ย… 
(คุณก็ด้วยนะ สู้ๆ)