Piglet sidled up to Pooh from behind.

"Pooh".. he whispered.

"Yes, Piglet?"

"Nothing" said Piglet, taking Pooh’s paw.

"I just want to be sure of you."

เรื่องมีอยู่ว่า.. ขณะที่พิกเล็ทเดินตามหมีพูห์ไปต้อยๆ
รอยเท้าเล็กๆ ย่ำไปบนหิมะเคียงข้างกับรอยเท้าของพูห์ไปตลอดทาง
เป็นความอบอุ่น..ในหัวใจที่ทั้งสองทิ้งเอาไว้เบื้องหลัง

ทั้งคู่คงเดินด้วยกันมานานพอสมควร และคงไม่ได้คุยอะไรกันเลย
พิกเล็ทเลยต้องขอเสียงด้วยการเรียก "พูห์"

พูห์ขานรับ .. และถามกลับว่า.. "มีอะไรหรือพิกเล็ท?"
พิกเล็ทกลับเกาะมือพูห์ไว้ ..ก่อนจะตอบว่า..

"เปล่า.. ไม่มีอะไร ..
แค่อยากมั่นใจว่า.. เราเดินมาด้วยกันเท่านั้นเอง"

คำสนทนานี้..เรียบง่าย..แต่ลึกซึ้งความจริง..

พูห์เดินนำหน้า ควรเป็นพูห์มากกว่า
ที่น่าจะเป็นฝ่ายขอเสียงจากพิกเล็ทว่ายังเดินตามตัวเองมาหรือไม่

นั่นหมายถึงว่าเป็นความกังวลในใจของพิกเล็ทเองที่เกรงว่า..

…พูห์จะลืมเขา…

ในชีวิต..คนเราทุกคน คงเคยพานพบมิตรภาพแสนดี
แต่มีไม่กี่คนที่รักษามันเอาไว้ได้มั่นคง.. ไม่หวั่นไหว

วันคืนแห่งชีวิต กลืนกินและฉุดดึงเราไป
หันกลับมามองข้างหลังอีกทีอาจเศร้าใจหากพบว่า..
คนที่เราไว้ใจ ไม่เดินตามเรามาอีกแล้ว

 

ไม่อยากเดินข้างหน้าเพราะเกรงว่าฉันจะลืมเธอ

ไม่อยากเดินตามหลังเช่นกัน
เพราะกลัวเดินตามไม่ทัน กลัวเธอทำฉันหล่นหาย

อยากให้เราเดินเคียงกันไป อยากอุ่นใจ มั่นใจว่า..
ตลอดการเดินทางของชีวิตอันยาวไกล

เรายังมีกันและกัน..ตลอดการเดินทาง