สิ่งที่ฉันไม่เข้าใจ ก็คือ
ทำไมคนเรา ถึงได้กระวนกระวาย จะเป็นจะตายนัก…กับเรื่องรักๆ ใคร่ๆ
ทำไมจะต้องไปอินกับมันขนาดนัน
……………….
แล้วกับคนอื่นๆที่รักเราหล่ะ
 
อย่างคนที่รักและทำเพื่อเรามาตั้งแต่เกิด
พ่อ กับแม่
เราเคยอินกับเขา ขนาดนั้นไหม
 
ถ้าทุกข์ร้อนกระวนกระวายนักก็คิดซะอย่างนี้
อย่าอินให้มันมากนัก เศร้าเท่าที่เรื่องมันเป็น
จับความเศร้านั้นเอาไว้ แล้วก็เอาใจไปอยู่ที่ตรงนั้น ดูสิว่ามันเจ็บมันปวดขนาดไหน
เชื่อเถอะทุกอย่างมีเริ่มต้นและสิ้นสุด
และเชื่อเถอะในเรื่องของความรู้สึกนั้นมันมาเร็วไปเร็วเสียเหลือเกิน
สุดแต่ว่าเธอจะปล่อยมันไปมั๊ย
 
จำใส่ใจไว้
 
มีสติ อย่าฟุ้งซ่าน อย่าคิดต่อความไปไหนต่อไหน