ถึงคุณที่รัก

เป็นอย่างไรบ้าง มีความสุขดีไหม
ฉันเคยเสียดาย ที่เราไม่ได้เจอกันอีก
เคยเสียใจ ที่เราน่าจะมีเวลาร่วมกันในชีวิตมากกว่านี้
แต่ตอนนี้ฉันไม่เสียดาย และไม่เสียใจแล้ว
ฉันชอบบทกวีบทหนึ่งของคอนราด ไอเคน
คุณเคยอ่านไหม เขาเขียนเอาไว้ว่า

Watch long enough,and you will see the leaf
Fall from bough. Without a sound it falls:

And soundless meets the grass … And so youhave

A bare bough, and adead leaf in dead grass
Some thing has comeand gone. And that it all

หากมีเวลาคอยเฝ้าดูนานพอ
เราจะเห็นว่าใบไม้ร่วงจากคาคบอย่างเงียบกริบ
หล่นร่วงลงทอดตัวนิ่งสนิทเนียบชิดผืนหญ้า
สิ่งที่เป็นของเราคือไม้ยืนต้นไร้ใบ
กับใบไม้ร่วงเกลื่อนกลาดอยู่ในสนามหญ้าแห้ง
บางสิ่งผ่านมาแล้วผ่านไป ทุกสิ่งย่อมเป็นไปเฉกเช่นนั้น

เฉกเช่นที่ผู้คนในชีวิตเรา
มีคนผ่านมา มีคนผ่านไป
หากเรามีเวลาเฝ้าดูชีวิตนานพอ
บางครั้งเราจำไม่ได้ด้วยซ้ำ
ว่าเราเคยพบกัน ณ จุดหนึ่งจุดใดของกาลเวลา
และในช่วงเวลานาทีเหล่านั้น เราสุข เราเศร้า
หรือรู้สึกต่อกันเช่นไร

หากบังเอิญเรามีโอกาสเฝ้าดูชีวิตนานพอ
เห็นบางสิ่งผ่านมา เห็นบางสิ่งผ่านไป จนคุ้นตาคุ้นใจ
แต่มีบางสิ่งตกค้างหลงเหลือไว้
ให้เราหวนคำนึงถึงมันได้ที่ระลึกถึง

สำหรับฉัน
ณ บางจุดของกาลเวลา ที่เราเคยพบกัน
มันยังเป็นช่วงเวลาที่แสนดี
ณ ที่นั้น ฉันจะมีต้นไม้แห่งความทรงจำอวกใบดกสะพรั่ง
มีสนามหญ้าซึ่งเขียวขจีอยู่ตลอดเวลา
และไม่มีใบไม้สักใบร่วงหล่นลงจากต้น
ตราบใดที่ฉันยังหายใจ
และยังไม่สูญเสียความทรงจำ
ภาพเขียวชอุ่มภาพนั้น จะดำรงอยู่เช่นนั้นตลอดไป

และคุณจะอยู่ตรงนั้นตลอดไป

……..
’ปราย พันแสง